Making sense

 Tekst:  Eveleen Hamers

Op de vloer van de stand van Galerie Bart staat een klein staketsel, met in de ene hoek een beamer. De beamer projecteert een video in het kastje in de andere hoek. Gelissen noemt deze Spasmodic discovery Nr 1. een "video object" en het houdt inderdaad het midden tussen een installatie, een video en een sculptuur of een object. In het filmpje is een jojo te zien die door een onzichtbare hand wordt aangehaald. Het ziet er op het eerste gezicht uit als een goocheltruc: het ene moment zie je een jojo, het volgende moment is ie uit het kader verdwenen, uit beeld en ook uit het kunstwerk.



In dezelfde stand hangen twee foto's van Gelissen. Een hand met een rolletje roze lint om de vingers en een hand die een broodje vasthoudt, vastklemt, bijna. De titel Showing two things that make a lot of sense benadrukt op een bijna neurotische manier dat alles klopt in dit beeld.


De werken van Gelissen zitten ergens tussen spelen en bezweren.  Angsten bezweren met het spel, wordt door Freud beschreven in "fort-da". Freud's kleinzoon deed een spelletje waarbij hij steeds een klosje aan een touwtje van zich af gooide "fort!" en terughaalde "da" om de afwezigheid van zijn moeder, die even boodschappen aan het doen was, in te vullen.


De kunstwerken van Gelissen zijn qua vorm zeer consistent: de foto's en hun titels bevestigen elkaar. Twee dingen die heel logisch zijn samen. Een hand en een broodje. De beamer en het projectiescherm zijn complementair aan elkaar. Onder die consistentie, misschien ligt ze wel in de consistentie besloten, woeden het neurotische en dwangmatige. Het bezweren van angsten begint met te doen alsof het allemaal zo hoort.




[gallery ids="515"]




Het werk van Marieke Gelissen was bij Galerie Bart te zien op Art at the Warehouse.